Pagkatapos nito, pinangunahan ni Derrick ang grupo ng tatlo—habang nakapalibot ang mga bodyguards— papasok sa building, naiwan ang mga kaninang empleyado na nakatitig sa kanilang mga likuran habang sila ay nakatulala. Sa loob ng maraming taon nilang pagtatrabaho dito, ngayon lang nila nakita na malapit sa ibang tao ang kanilang chairman, hindi rin naman sila nagkaroon ng maraming pagkakataon na makita siya sa unang lugar... Kasunod nito, agad na sumakay ang tatlo sa elevator at pumunta sila sa pinakamataas na palapag... Ang buong floor ay opisina ni Derrick, at nang bumukas ang mga pinto ng elevator, sinalubong sina Gerald at Aiden halos isang dosenang mga empleyado. Base sa paraan ng pananamit nila, mukhang mga secretary sila ni Derrick... "Dito ang daanan!" sabi ni Derrick habang sinesenyasan si Gerald at Aiden na sumunod sa kanya, hindi pinapansin ang magulong eksena sa kanilang harapan. Nang makarating sila sa kanyang mesa, hinubad ni Derrick ang kanyang coat bago siya gumawa

Nakikinig si Gerald habang ibinahagi ni Derrick ang nakaraang kwento na iyon, kaya hindi napigilan ng lalaki na mapailing habang nakangiti. Pagkatapos ng lahat, si Gerald ay gumawa na ng maraming mga bagay para sa iba, kaya hindi niya tinuring na espesyal ang pagligtas kay Derrick. Makalipas ang halos isang oras at kalahati nang matapos na sila sa kanilang pagkain. Sa oras na iyon, nainom na ni Derrick ang halos lahat ng puting alak, at ang kanyang namumulang pisngi ay nakadikit na sa hita ni Gerald habang patuloy siyang bumubulong tungkol sa pangyayari noong taong iyon... Sa kabila nito, hindi nainis si Gerald sa mga ikinikilos ni Derrick. Sa halip, patuloy siyang sumagot sa mga salita ni Derrick na lalong nagiging hindi magkatugma... Mabuti na lang at may pumasok na secretary. Nang makita siya, sinenyasan siya ni Gerald na lumapit bago niya sinabing, “Kumuha ka ng mga tao para tulungan ang chairman na tumayo. Kailangan na niyang magpahinga." Tumango ang secretary, saka siya u

"Tama iyan! Hindi ko inakala na napakabilis lumipas ng mga taon... Pagkatapos ng ating collaboration, nagsimulang humina ang pamilya ko…” sagot ni Takuya bago siya tumango. Sa totoo lang, ang pakikipagtulungan ng kanyang pamilya sa Fareast Consortium ay ang highest point ng kanilang pamilya. “Nakikita ko… mukhang nagdala ng malas ang kumpanya ko sa inyong pamilya!” biro ni Derrick. “Please ‘wag mong sabihin yan! Nangyari lang iyon sa pamilya ko dahil sa ilang internal issues. Wala kang kinalaman sa pagbagsak ng pamilya ko…!” sigaw ni Takuya na masyadong sineryoso ang biro ni Derrick. "Uy! Joke lang ‘yun... Hindi pa ba nakaka-recover ang pamilya mo simula noon?" tanong ni Derrick. “Minalas kami dahil hindi naka-recover ang pamilya namin hanggang ngayon... Sa totoo lang, ang lahat ng ito ay nangyayari lamang dahil ang 'ilang mga indibidwal' ay ginamit sa mali ang kanilang posisyon, ibinulsa nila ang mga kita para sa kanilang sarili hanggang sa maubos ang lahat ng yaman ng pamilya

Ang rason kung bakit mainit ang kanyang ulo ay dahil hindi pa siya masyadong sober. Sa oras na ito, tinapik ni Derrick ang kanyang dibdib–para ipakita ang kanyang reliability kay Gerald— bago niya sinabi, “Huwag kang mag-alala, brother Gerald! Medyo marami kilala ko mula sa militar hanggang sa punto na ang kanilang leader ay gumagalang sa akin! Wala sa akin na si Chef Yamamota ang mag-serve sa atin!" “Ganoon ba…” sagot ni Gerald sabay tango. Alam ni Gerald na ang Japan ay isang bansa kung saan pinahahalagahan ang yaman. Kahit pa nagkaroon ng kaunting division sa pagitan ng mga Japanese at ng mga mula sa Western Union, hindi pa rin nagbago ang kalakaran ng dalawang bansa. Hangga't may pera at kapangyarihan ang isang tao, sila ay magiging malakas sa kanilang mga bansa… Hindi nagtagal ay bumalik ang waiter para ipaalam sa kanila na pumayag si Chef Yamamoto na unahin ang paghahanda ng kanilang mga pagkain. Sinabi rin niya sa kanila na in-estimate ng chef na handa na ang pagkain sa loob

Ngumiti si Takuya habang sinasabi, “...Okay lang kung ayaw mong sabihin sa akin. Talagang nagpapasalamat ako sa lahat ng tulong mo. Sa tulong ng dalawang kontratang ito, makakabalik na ang pamilya ko!” Napagtanto ni Takuya na hindi mahalaga kung sino talaga si Gerald. Ang mahalaga ay hindi niya ginawan ng masama si Fujiko o ang mga miyembro ng kanyang pamilya, at sapat na iyon para sa kanya. Sa totoo lang, si Gerald ang biyayang kailangan ng kanyang pamilya noong sila ay nasa pinakamababang punto ng kanilang buhay… Sa sandaling ito, malapit nang mag-twelve o’clock nang sa wakas ay nakabalik na sila sa mansyon. Nang makapasok sila, hindi nag-aksaya ng oras si Takuya at nagsimula siyang magpadala ng mga message sa lahat ng miyembro ng kanyang pamilya, sinasabing magkakaroon sila ng isang family meeting. Halois kalahati ng pamilya niya ay naghihintay na kay Gerald sa labas ng manor, pero sumigaw sila sa sobrang tuwa nang makita nila ang message. Alam nila na kung may isa pang family