Welcome to Villa de Sierra, Miss Tate!” Masayang inabot ng isang staff member kay Avery ang entry pass. “Kakailanganin niyo po ito sa tuwing papasok at lalabas kayo ng villa, kaya wag niyo po itong iwawala.” Kinuha ni Avery ang pass, at hila-hila ang kanyang maleta, naglakad siya papasok sa villa. Di hamak na mas malaki ang villa sa loob kumpara kung titignan ito sa labas. Pakiramdam niya ay naglalakad siya sa isang palasyo. Kinuha niya ang kanyang phone para tignan ang course schedule na sinend sakanya kanina ng vice president, at hila ang kanyang maleta, dumiretso siya sa multipurpose training hall. Pagkarating niya rito, kumatok siya sa pintuan bago siya pumasok. Mayroon ng dalawa hanggang tatlumpung participants ang nakaupo sa loob at noong sandaling kumatok siya ay sabay-sabay na nagtinginan ang mga ito sakanya. Kaya nahihiya siyang humingi ng pasensya sa pagiging late niya. Pagkatapos niyang magsalita, laking gulat niya nang may pamilyar na boses mula sa posium na

“Ako nanaman ang masama, Elliot?” Ayaw ni Avery na makipag away kay Elliot lalo na at marami silang kasama kaya ayaw niyang magpadala sa pang aasar ni Elliot. “Kung talagang tinataboy kita, edi sana hindi na kita ininvite sa birthday ng mga bata kahapon diba?” May gusto sanang sabihin si Elliot, pero hindi niya nalang tinuloy. “Ihahatid na kita sa kwarto mo para makapag pahinga ka na.” Kinuha ni Elliot ang maleta ni Avery, at naglakad dire-diretso palabas. “Alam mo rin ang room number ko?” Kumunot ang noo ni Avery habang tinitignan si Elliot na maglakad. “Talaga bang kakuntsaba mo ang vice president namin? Ano bang tumatakbo jan sa isip mo, Elliot?” Huminto si Elliot sa paglalakad at humarap kay Avery. “Alam ko kung anong iniisip mo. Lumapit sa akin ang vice president niyo kahapon para humingi ng tulong. May sakit talaga ang anak niya. Gusto niya sanang marefund ang binayad niya, pero hindi pumayag ang mga organizer kaya tinulungan ko siya. Sinabihan ko siya na ikaw ang papunta

Tumahan na si Avery nang may biglang nag doorbell sa kwarto niya. Narinig niya pero wala siyang ganang buksan ang pintuan o alamin kung sino ang nasa labas. Pakiramdam niya ay lumulutang siya at hindi niya maintindihan kung bakit sobrang apektado niya pa rin pagdating kay Elliot. Umaasa pa rin ba siya?Ilang beses na siyang sinaktan nito, pero hindi na siya natuto-tuto. Aminin niya man o hindi, umaasa pa rin siya hanggang ngayon dahil dahilan lang naman talaga na wala siyang masasakyan dahil kung gugustuhin niya, pwede na siyang umuwi ngayon palang. Hindi huminto ang nagdodoorbell hanggang sa sumakit nalang ang ulo ni Avery kaya wala na siyang nagawa kundi ang tumayo para pagbuksan ito. Hinang hina ang kanyang buong katawan habang naglalakad papunta sa pintuan. Nang sandaling buksan niya ito, bigla siyang napaatras. “Avery, mali ang iniisip mo!” Sobrang nag alala si Elliot nang makita kung gaano kamaga ang mga mata ni Avery. “Hindi pa ako bumabalik sa kwarto ko. Pagka

“Inutusan ako ni Mr. Foster na ihatid ka sa airport,” Pagkabukas ng elevator, sumama ang bodyguard kay Avery. “Hindi mo na ako kailangang ihatid!” “Bakit ka ba galit na galit sa akin?” Hindi nagustuhan ng bodyguard ni Elliot ang pagtaas ng boses sakanya ni Avery. “Sinusunod ko lang naman ang utos ng amo ko!” Biglang huminahon si Avery nang makita niya ang itsura ng bodyguard. Bigla siyang kinutuban ng masama. “May sinabi ba siya sayo noong inutusan ka niyang ihatid ako sa airport?” “Punasan mo muna yang luha mo, naiirita akong makita kang umiiya.” Pinunasan ni Avery ang luha niya at muling nagtanong, “May nananakot ba sakanya?” “Hindi ko alam. Basta inutusan niya lang ako na dalhin ka sa airport sa lalong madaling panahon.”Hindi sumagot si Avery. “Base sa pagkakakilala ko sa boss ko, mukhang alam niyang hindi na ligtas ang lugar na ‘to para sayo at malamang sinadya niya na awayin ka para mapilitan kang umalis.”Sinabi yun ng bodyguard para kumalma si Avery at intindi

“Okay lang ako, Avery.” Sabi ni Elliot mula sa kabilang linya. “Yung nangyari kanina—”“Mag usap nalang tayo pag nagkita tayo ulit.” Nanginginig ang boses ni Avery habang nagsasalita. “Mabuti naman at ligtas ka, tinakot mo ako ng sobra.” Nasaktan si Elliot noong narinig niyang umiiyak si Avery. “Maayos na ang lahat, papunta na ako jan.” Pagkatapos ng tawag, pinunasan ni Avery ang luha niya. Gusto sanang patahainin ng bodyguard si Avery pero naiirita niyang sinabi, “Hindi pa naman patay si Mr. Foster! Nakakainis talaga kapag umiiyak ang babae!” Tinignan ni Avery ng masama ang bodyguard at sumagot, “Bakit parang hindi ka nag alala sakanya? Parang mula kanina, sobrang kalmado mo ah.” Natawa ang bodyguard, “Sisiw lang ‘to. Sa tagal ko ng nagtatrabaho kay Mr. Foster, hindi ko na mabilang kung ilang beses siyang muntik iassassinate. Marami pang mas malala dito at dahil napagdesisyunan mong makasama siya, maghanda ka na rin sa mga magiging death threats mo.” Nagulat si Avery. P